meer mindful

Mindful kleuren en lezen (Alex Boogers)

Sinds januari volg ik twee opleidingen via mijn werk. De eerste is de basisopleiding Systemisch Werken; in vijf weekends leren we de theorie van familieopstellingen, en we leren zelf opstellingen te begeleiden. Ik maakte kennis met deze werkvorm in 2011 tijdens een workshop familie-opstellingen. Het bracht me inzichten op een verstild niveau, zoals je naar een spiegelglad meer kijkt, terwijl onder water van alles beweegt. Maar je hoeft niets te doen, de stromen in het water weten zelf de weg; dus je laat de dingen, zoals ze zijn. Ik hou van dit verstilde. Mijn behoefte aan stilte is immens (een luidruchtig woord). Sommigen zullen het met verbazing lezen, omdat ze mij kennen met druk gebabbel en wild maaien met mijn armen terwijl ik een verhaal vertel. En toch stort ik na mijn werk vaak om acht uur mijn bed in. Gesloopt. Ik omschreef mezelf eens als een kwetsbaar ecologisch systeem; onder de oppervlakte stroomt van alles dat ik ruimte en plek heb te geven… indrukken, inspiratie, denksporen, zijweggetjes, associaties…
En daar haakt de tweede cursus die ik doe, Mindfulness, mooi op aan. De lessen vinden plaats in Djoj, op een steenworp afstand van mijn huis. Djoj is een hip centrum voor trainingen in meditatie, lichaamswerk, dans, etc. Dat is grappig, want lang geleden was het een wijkgebouwtje voor het consultatieburo. Ik kwam er op een eerste controle met mijn baby, die 22 jaar later elke avond staat te zingen in de musical Soldaat van Oranje.
Tja, over zijsporen gesproken. Van eerste pufje tot eerste carrièresprong. We komen uit een creatief geslacht, en dat gaat ver terug. Er zitten zoveel levens tussen, dat ik dat maar even laat – tot een volgende familieopstelling.
Dus terug naar hier en nu. Daar gaat Mindfulness over. Hoe blijf je kalm en deemoedig in het moment. Bijvoorbeeld door korte zitmeditaties. Of door een dagelijkse handeling met al je zintuigen uit te voeren; probeer maar eens je tanden te poetsen terwijl je concentreert op geur, smaak, voelen, zien, bewegen, horen. Je voelt je bijna weer een klein kind, dat de eerste stapjes langs de tafel zet. Is dat de reden dat kinderen zo van kleuren hielden? Fijn krassen binnen de lijntjes, terwijl je opgaat in je eigen kleurenwereld… zoals het jongetje Erik in het schilderij aan de muur verdween, in het Klein Insectenboek van Godfried Bomans. Ik doe mee. Ben effe weg, en kleur nog een tijdje door (dankjewel Josephine voor de prachtige potloden, die me op weg hielpen).

Geplaatst in onderwijs, psychologie | Getagged , , , , , , | 6 Reacties

Strandbeest Trump

Theo Jansen met een strandbeest in de weer. foto © Marco Zwinkels

Jaren geleden kreeg ik bij de Schrijversvakschool Amsterdam een essay-opdracht van Louis Stiller (inspirerende docent); beschrijf de persoon die je op de foto ziet. Ik zag een boze, morrende man die agressief tegen de fotograaf uitvoer. Aan de hand van zijn mond en ogen beschreef ik hem als een baby die had geleerd met jammeren zijn zin te krijgen. Het is onderzocht: jongetjes kunnen zichzelf minder goed bezighouden dan meisjes, en dat schijnt in de wieg te beginnen: vrouwen (moeders) rennen namelijk sneller naar een huilend jongetje dan naar een huilend meisje. Hierdoor blijven jongens afhankelijker en lijken meer geneigd tot stampvoeten. Mijn docent zei: “Opvallend rake typering, deze man heeft wel wat issues met macht.” Het was 2005 en ik wist niks van Trump of zijn torens.
Inmiddels is de baby president geworden, en de wereld staat op zijn kop. Volgens allerlei analyses is Trump een ernstige narcist. Nou weet ik uit ervaring dat mensen met die stoornis veel schade kunnen aanrichten. Maar daarnaast… Gebrek aan creativiteit maakt mensen rigide – vrees ik. Zucht…
Ik kreeg een dringende behoefte aan verlichting en kunst. Dus ik bezocht Museum de Prinsenhof, waar het Universum van Theo Jansen is te zien. Hij maakt al jaren strandbeesten, die nu de wereld veroveren. De marcherende beesten van pvc-buizen en petflessen ontroeren me, door hun rare perfectie. En tegelijkertijd zijn het idiote machines. Wanneer een strandbeest gaat banjeren hoor je gewapper van de zeilen, snuiven en knarsen van gewrichten en ventielen; tranen in mijn ogen. Er waren modellen, en filmpjes met interviews. De lieve glimlach van Theo Jansen die gelukkig is in zijn nutteloze obsessie, de blik die zegt: “Ik heb eigenlijk genoeg aan mezelf, en ja, mijn strandbeesten, die mij nodig hebben.”
Ik ken dat gevoel van niemand nodig hebben en zielsblij in het dwaalland van je fantasie: laat me, ik laad op, en er is geen redelijke verklaring voor (dat is nog beter).
En weer die vriendelijke lach van Jansen, waar zoiets heel kinderlijks in schuilt. Onschuld. Niet te veroveren gebied: de creatieve geest. Geen macht, geen imperialisme, niks geld of inreisverbod. Integendeel, de beesten van Jansen reizen in eenzame zeecontainers de wereld over en landen zonder visum op verre stranden. Ze banjeren er een paar weken rond, totdat de kunstenaar ze overleden verklaart. Een strandbeest gaat slechts een zomer mee, en daarna gaan de fossiele resten naar musea. Ik hoop en bid dat dit eveneens voor Trump geldt: na één zomer zit hij vast in zand en zout, hup, afgelopen. Fossiele macht.

Geplaatst in cultuur | Getagged , , , , , , , , , | Één reactie

Varkens gaan voor

Hieperdepiep… vandaag ben ik echt 50 geworden. Een leeftijd waarop je terugdenkt aan de dag dat je ouders 50 werden… en hoe piepjong voel ik me… Ik ben inmiddels begonnen aan mijn vierde leven. Al een aantal keren als de vogel Phoenix uit de as herrezen, en ik voel me alsof ik alle geluk van de wereld heb…
Daarom vraag ik jullie geen aandacht voor mij, maar voor de Familie Bofkont, van Dafne Westerhof. Een dierenheldin die ik sinds een paar jaar steun en volg. Als je de kans krijgt, volg dan eens een workshop. En hervind daar een stukje onschuld: weiland, mest, warme chocomel, en heel veel boerderijdieren die volledig zichzelf kunnen zijn en niets hoeven, voor niemand.92d7b17d-20a8-41f3-b246-1ee4e0ed4dd8
Maar vorige week is er een ramp gebeurd: de boerderij is in de as gelegd. Wereldnieuws temidden van al het idiote Trump-nieuws. Hier gaat het om; varkens en katten en koeien die het godzijdank overleefd hebben, maar nu verwonderd naar de rokende puinhopen staan te kijken. Wat nu.
Klik op de foto hiernaast of bezoek Dafne’s website en doneer een gift voor de doorstart van deze familie. Je kunt al voor 5,- euro per maand vriend worden en de verzorging van de dieren ondersteunen. Zie het als een verjaarskadootje voor ondergetekende. Want echt… ik kom zelf uit de as, en weet hoe dat voelt… Zonder elkaars steun redden we het niet. Want we benne op de wereld voor mekaar en mekaar en mekaar en mekaar………..

Heel fijne dag en denk erom: Help de familie Bofkont uit de brand!

Geplaatst in dieren | Getagged , , , , , , , , , | 10 Reacties

geluk van spinnendraad

Ik beheer enkele bankrekeningen. Sinds ik een schone lei heb kan dat. Nog steeds controleer ik bovenmatig vaak mijn financiële status. Een gewoonte uit het verleden. Hoeveel rekeningen heb ik al ingelost. Rekeningen vereffend. De term rekening houden met betekent deze dagen iets anders voor me.
Ik ontzie jou en mij. In vele tinten._DSC1380
Ik denk aan hem.
En ik ben op mijn hoede voor haar.
Ik kies mijn woorden zorgvuldig in verband met hen.
Ik vertel hier niet alles vanwege hen.
Mijn gemoed knalt uit elkaar en toch lijkt zwijgen de beste optie – voor ons allemaal.
Wat betekent mijn schrijverij als ik alles zo moet wikken en wegen?
Het is eigenlijk achterlijk. Vrijheid van meningsuiting voelt tegenwoordig meer als klem zitten tussen de schuifdeuren, en mijn wensen met gesloten ogen prevelen in de hoop dat de lift niet naar beneden stort.
En dan heb ik het niet eens over mijn leerlingen; die vragen me altijd het hemd van het lijf. Elke dag. Zo schattig. Mevrouw, mevrouw, mevrouw. Ze lezen soms mee, dus ik schrijf in bedekte termen. Achterlijk eigenlijk. Is daarom de poëzie bedacht? Om onuitsprekelijke zaken te verwoorden?
Of die collega: zeg, welk drankje gebruik jij.
Weet je wat het soms is?
Heel veel pech, misschien een beetje geluk en een kwestie van toeval. Of misschien moeten de dingen gewoon zo gaan. Alles heeft z’n eigen beloop.
Ja, dat klinkt vaag uit de mond van de botte journalist die ik ook wel was. Dan was de harde waarheid en doorzeiken de enige keuze. Mijn eindredacteur verwachtte niet anders.
Maar tegenwoordig begrijp ik iets beter de oorverdovende impact van woorden. Woorden zijn dingetjes van sterrenstof en spinnendraad maar ze worden bommen voor sommige anderen; de gedachten die ik aaneenrijg, over wat er was, wat is, en wat nog gaat komen. Als betoverend voorjaarslicht.
Alles heeft een prijs, zo weet ik inmiddels. En hoeveel prijzen heb ik niet betaald. Dus ik spin lekker verder: laat mij mijn slingers van woorden maken, die ik het liefst onzichtbaar ophang aan talloze takken in een muffig groen woud. Ik roep wel als ik klaar ben. Dan mogen jullie taart komen eten.

En ik sluit af met een gedicht uit de dagelijkse App van PLINT. Erg de moeite waard.

De Gedichten, Herman de Coninck (1998)

O, ik weet het niet
maar besta, wees mooi.
zeg: kijk een vogel
en leer me de vogel zien.
zeg: het leven is een brood
om in te bijten en de appels zien rood
van plezier, en nog, en nog, zeg iets.
leer me huilen, en als ik huil
leer me zeggen: het is niets.

Geplaatst in literatuur, mensen | Getagged , , , , , , | 4 Reacties

Muizenissen

20170111_200250

Muizen en meiden

In de kerstvakantie bezocht ik een vriendin in een bungalowpark bij de Reeuwijkse Plassen. Die middag maakte ik ook kennis met haar dochter van 8, D. Nu moet ik bekennen dat ik niet bekend sta als moederlijke gans die gezellig een dagje gaat knutselen. Dochter D. leek er in beginsel ook niet veel zin in te hebben. Ze stak me een koele hand toe en keek de andere kant op. Gezellig. Meteen bood ik haar de regie over mijn hondje: hier, de riem, neem dit puberbeest mee, en zie maar. En weg zwierde D. over het wandelpad. Toen mijn vriendin haar even later ergens op aansprak, wierp de achtjarige D. haar een woedende blik toe: hoe kon ze zoiets doms twee keer vragen. Ik lachte en wenste mijn vriendin sterkte de komende jaren. “Je hebt hier een gouden heks,” zei ik erbij. Die boze blikken… en ondertussen was ze als een dompteur bezig mijn hondje te trainen in haasje-over. Ik was verkocht. Geen lieve-meisjes-praatjes. Deze jongedame eiste in heel haar wezen: onomwonden vrijheid en duidelijkheid. Bam. Hoe herkenbaar.
Tijdens een vroege lunch genoot ik met het gezin van oma’s pannenkoeken met acht eieren in het beslag. Dat was ook een vorm van: bam! Dit waren rondvliegende schotels.
Zulke pannenkoeken zag ik terug in het eerste boek van Het Muizenhuis: Sam en Julia. Deze week besteld. Wist ik veel dat ik in een hype belandde. De serie van Het Muizenhuis bestaat al enkele jaren en verovert de wereld – van Japan tot Argentinië. Dat heeft ten dele te maken met de minutieus gebouwde muizenkamers. Je waant je in een ondergrondse wereld, een achterhuis voor muizen… waardoor je je afvraagt wat zich achter je eigen muren afspeelt… Prachtige prentenboeken, heerlijk voorleesvoer.muizenhuis
Ik appte naar mijn vriendin over de grens: dit boek staat klaar, voor als jouw kleine heks eens komt logeren. Ik hoop dat ze dit op een dag aandurft. Dan neem ik haar mee in de watertaxi naar Hotel New York.
En toen schoot me te binnen dat ik als klein meisje een vrouw kende, een goede vriendin van mijn vader, die een muizenlied in mijn eerste (handgemaakte) poezie-album schreef. Als meisje van 7 was ik overweldigd door de zorg waarmee ze dit lied had opgeschreven, met prachtige plaatjes. Het was een vroege echo naar deze wereld van Het Muizenhuis. Een wereld waarin fantasie, spel, dieren en kinderen, elkaar moeiteloos veroverden. Zonder volwassenen die het omver zouden lopen. En slechts een enkele volwassene begrijpt dat.

Geplaatst in literatuur | Getagged , , , , , , | Één reactie