de saniet leeft

Geplaatst op 22 mei 2013 door Marinet

Mijn post gaat via een postblokkade eerst naar het kantoor van de bewindvoering. Een centraal verzamelpunt in Purmerend. Daar worden mijn brieven en rekeningen nageplozen, en de post gaat in een witte enveloppe met een sticker erop: Van de bewindvoerder aan de Saniet. En dan, meestal met twee weken vertraging, ontvang ik de post eindelijk. De postbode leest de sticker en weet dus hoe de vork in de steel zit. Nou ja, u weet het ook. Wie nog meer?
Oude minnaars. Ze sporen me op via google, zoals deze, die na jaren belde, met enig ongeduld: “Zeg, jij kunt mijn hulp gebruiken. Ik ben namelijk onmisbaar. Ja, vroeger had ik geen interesse in jou of je vriendschap, maar nu je op de radio praatjes rondstrooit, moet ik oppassen voor mijn reputatie. Dus ik doe je een aanbod, dat je niet kunt weigeren, hoewel ik geen idee heb wat mijn aanbod is. Onthou gewoon dit: ik was ooit je fan-tas-tische lover, ik kwam en verdween zoals het mij beliefde, ik was een lul in bed, en ik deed ongelofelijk gewichtig, en nu doe ik dat weer. Maar toch. Ik ben veranderd, begrijp je? Zolang je maar niet over mij gaat fantaseren, want ik volg je blogs, en ik weet dat je je van alles in het hoofd haalt, ellendige nimf.”
Hij dacht misschien dat ik niks anders te doen had dan hopen op een verleden dat ik lang geleden weggaf. Aan de wind.
Enfin, als ik vragen heb, overleg ik toch liever met mijn bewindvoerder: per mail. Ik krijg netjes antwoord op mijn vragen en ik hou me netjes aan alle afspraken. Ik solliciteer me suf. Ik betaal mijn aflossingen. Kleding en schoenen zijn onbetaalbaar. Mijn jas begint tot op de draad te slijten, maar ik hou van deze jas.taartjes We eten vers brood, verse groenten en lekkere toetjes. Ik bak taarten en taartjes. Pannekoeken in soorten en maten (Scotch pancakes are my favourite). Aan het eind van de week is mijn tas met boodschappen op. Dan ga ik weer naar AH en het lukt me meestal om rond de 60 euro boodschappen te doen. Zolang je van Euroshopper koopt, kan het. En geen alcohol, weinig vlees, geen luxe broodjes of banket, geen vis, geen A-merken.
In de zomervakantie ga ik met de uitgever rond de tafel zitten om het boekplan verder gestalte te geven. Volgende week laat ik verslaggever Erik Post van de Radio Rijnmond-serie bij AH zien hoe een Saniet boodschappen doet. Bij mij om de hoek zit een AH XL. Je kunt daar met een scanner zelf je boodschappen scannen en afrekenen. Geheel automatisch. Ik raad het iedereen aan, omdat je via de handscanner exact ziet hoe hoog je rekening wordt.
Verder. Ik kan niet op vakantie, maar wel studeren. Ik kan lezen, en mensen opzoeken. Ik kan dansen in mijn keuken, bij de ghettoblaster. Er zijn zoveel leuke mensen die me onvoorwaardelijk – zonder ‘oordeel’ – steunen, praktische hulp bieden, een arm om me heen slaan, of die iets liefs zeggen: wat een leuk hondje heb je, wat zit je haar leuk, ach wat een mooi jurkje (rommelmarkt), de taart is heerlijk, wat ben je toch een kanjer, je doet het goed, ga je mee naar dat concert, heb je zin in koffie, vertel nog eens een leuk verhaal, zeg eens… maak jij echt alles mee wat in je blog staat…?

Geplaatst in 36maanden | Getagged , , , , , | Een reactie plaatsen

Tarantino Unchained

Geplaatst op 20 mei 2013 door Marinet

Op een regenachtige ochtend keek ik met Romeo naar Django Unchained. Hij ging er naartoe in de bioscoop en was laaiend enthousiast over deze Tarantino-hit. Een paar weken later trok hij mij mee naar Cinerama, maar de ticketverkoper hield ons staande: “Geen entree onder de 18 jaar.”
“Wat? Maar hij is onder mijn begeleiding.”
“Nee, mevrouw.”django sunglasses
Beduusd dropen we af.
Via de onzichtbare vrienden-besteldienst kregen we de film alsnog. Dus nu konden we Django gewoon thuis zien. Lekker op de bank, onder een kleedje, aangezien het in Nederland altijd herfst is. Eerst begreep ik zijn enthousiasme niet. Een pittig verhaal over de slavernij, dat bovendien eindigt in een bloedbad. Vol verwijzingen naar oude westerns en slavernijfilms, voor filmkenners. Kon Romeo wat schelen.
“Blijf kijken, mam, dit wordt de aller-aller-allerergste schietpartij uit de geschiedenis.”
“Hoe erg precies?”
“Niet normaal erg. Erger dan Once upon a time...”
“Aha.” Hij kent zijn klassieken, als twaalfjarige filmfreak die cameraman wil worden. Nu al filmt hij alle worstelwedstrijden van zijn sporthelden in Poeldijk.
“Blijf kijken. Het begint bijna.”
Ik hou de spanning bijna niet uit. Django en de Duitse arts worden ontmaskerd in het huis van Monsieur Candie, erg vals neergezet door Leonardo di Caprio. “Loopt het echt wel goed af?” vraag ik vanonder mijn handen.
“Het begint bijna. Kijk nou gewoon. Echt.”
Even later vliegen Django’s kogels over het scherm, ze rijten knieschijven open, verbrijzelen hersenpannen, ribbenkasten, ze laten darmen kolken en slagaders spuiten. Romeo geniet. Dit is nu eens een goed bloedbad. Ik geef toe: ookal is het wreed en horror, bij Tarantino wordt het een humoristisch feest van de verbeelding. (Stel je voor dat aan Tarantino de vraag werd gesteld, die men mij zo vaak stelt: gaat zeker allemaal over jou?)
Romeo geniet. Muren vol bloed, vloeren vol bloed. De hele plantage van monsieur Candie gaat eraan. Ook de smerige, oude zwarte bediende van het huis, een tragische meeloper. Django vindt zijn geliefde terug. Moet er behoorlijk voor knokken en al zijn sluwheid inzetten om haar weg te voeren van die walgelijke plantage vol martelingen. Django verlaat zelfs zijn eigen mensen, neemt hen in de zeik. De ware vrije geest, keihard misschien, maar wat een ontembare, driftige, vurige reiziger. Zijn medeslaven zijn verlamd van angst, symbolisch: in een wagenwijde, open kooi, kijken ze hem na. Yes, zegt Romeo. Yes.

Geplaatst in cultuur | Getagged , , , , | Een reactie plaatsen

eet, drink, liefde

Geplaatst op 18 mei 2013 door Marinet

Nu is het aan. Met een datum erbij, op mijn verzoek, in verband met jaarlijks terugkerende festiviteiten (ik hou van dingen die als een perpetuum mobile mijn leven reguleren, met de continuïteit van een koekoeksklok). Ik bewoog druk met mijn schouders, onhandig paard, en mompelde dat ik heus niet wist wat het impliceert. Alsof er een reglement bij geleverd zou worden. Een huishoudelijke verordening met de stand van zaken;
- na 23 uur het groot licht in de balzaal dimmen
- alleen frituren op zaterdagavond
- dansmuziek niet luid ivm burentruffelaardappelsoep
- afvalzakken goed dichtbinden
- zacht met zoenen
Nee schat, er bestaan geen garanties en je krijgt nooit meer een contract. Ga en sta en vlieg zoals het je belieft. Land af en toe, en buig voor de liefde. In elke gedaante: het meegebrachte staatslot, met kans op een portie geluk. Of anderhalve illusie. Het boek Tonio, over de verloren zoon van A.F.Th. van der Heijden. Of ik krijg weer een filosofische vraag, die me kriegelt. Dus ik roep uit: “Hoelang dacht je eigenlijk dat ik heb, vandaag?” Elk uur een compliment. Nieuwe eet-ervaringen; munt uit de tuin in de thee, onbeschrijflijk rul speltbrood, nootachtige noga die smelt op mijn tong, en tot slot: de griezelige, paarse truffelaardappel. Opeens kreeg ik een handvol mee naar huis. En maak er maar iets lekkers van. Dagenlang deed ik dat niet. Mooi niet. Echt niet! Paarse bietjes: dat geloof ik nog. Maar paarse aardappels… Duh! Tussen neus en lippen door vermeldde hij dat het bijvoorbeeld prima paste in een soepje. Uitje fruiten. Stukjes aardappel. Beetje bouillon erbij. Pureren. Vooruit dan. Ook bij mij gaat liefde blijkbaar – soms – door de maag.

Geplaatst in eten | Getagged , , , , , | 2 Reacties

ne me quitte pas

Geplaatst op 17 mei 2013 door Marinet

Als u dit leest, is de nacht ingevallen met de zoete, plakkerige stroop van een kersenbonbon. En als ik me niet verslik in dit suikerwerk, zal ik terugblikken op de avond. Die eindigde bij het laatste avondmaal met een buurtvriend. We zitten op de bank en bekijken muziekfilmpjes. Visions of Johanna, een betoverende live-uitvoering van Bob Dylan. Acht minuten lang een onnavolgbaar verhaal. We bekijken ook Ne me quitte pas, zwaar bezweet en frontaal door Jacques Brel. De vriend schiet bijna vol. Want zo is zijn gemoed, vooral sinds zij bij hem weg is, na een leven lang dienstbaarheid door hem. Ik begrijp niet hoe je zolang loyaal kunt blijven aan iemand die al heel lang geleden wegging – mijns inziens – maar goed, ik schat de drijfveren van mensen meestal laag in; angst, ijdelheid, status, hebzucht, seks. En ja, ik kan me vergissen. Ik passeer mensen die ik wantrouwde, en ze raken me nabij. Ik twijfel aan mensen, en opeens zie ik ze van een heel andere kant. Ik vertrouwde mensen, en ze verdwenen met de noorderzon.
We luisteren ook naar Sweet black angel, door The Stones. Hij pakt zijn gitaar erbij. We zingen, althans, ik lal mee. We spelen rockster-allure. Hier op de echtelijke driezitter, waar zijn ex nooit meer wil vertoeven, omdat er een jonge, gelukbrengende ziel langskwam. Zo klinkt het huwelijksleven verrot tragisch. Lekker duurt geen leven lang. Hooguit een kersenbonbon of drie. Maar hij verzekert me dat ze fantastische tijden hadden. Vele, vele jaren.
Ik spoel de avond verder terug. Hij was nog niet in tranen. Hij besprak zijn plannen vanaf eind mei, als hij voor enkele maanden op een Grieks eiland woont, bij aardige vrienden in hun idyllische appartementencomplex aan zee. Ach, Griekenland. Ooit baadde ik er op een rots, ik waste mijn haar met appelshampoo, op die rots in de zee, ik was veertien, droeg een beugel, en ik deed gewoon zoals mijn moeder deed – totdat ik ontdekte dat het verstandig was om veelal juist na te laten wat zij had gedaan. Au.
De mierzoete bonbonvulling waarop ik u trakteer, sijpelt nu langs mijn lippen en goh, ik ben vaak zo blij met hoe alles nu is. 36 Maanden Rijk…
Dat probeer ik de vriend te vertellen, op zijn veranda, hij rokend, voor zich uit turend, ik zwijg, want tussen hem en zijn woorden geraken is taai; zijn denken volgt de paden die hij heel lang in gedachten hakte uit het graniet van zijn voorouders.
Ach, samen zingen was leuk, de wijn smaakte goed, de gehaktballen ook. Romeo at smakelijk. Wiedes pikte een restje mee. De week ten einde, en ik was nog altijd niet ingestort. We spoelen terug.
Hij heeft het altijd over haar.
“Daar ga je weer,” zeg ik.
Hij kan erom lachen. Ik schijn venijnig te zijn, maar hij lacht.
“Alles draait om haar,” zeg ik. “Je bent in de rouw.” Niet radeloos maar behoorlijk ontredderd. Toch zijn het de rake klappen die ons vaak overeind dwingen en wakker schudden… Mijn kersenbonbons zijn op – ik kreeg ze laatst van iemand en hoewel ik dit zelden eet, ontving ik dit snoepgoed graag. Ik neem alles aan. Nee zeggen is geen optie wanneer je amper geld hebt voor benzine, laat staan voor het volgende treinstation. Dus ik neem alle zoetigheid aan. En zeg op alles ja. Morgen is er weer een dag.

Geplaatst in 36maanden, mensen | Getagged , , , , , , | 1 reactie

vliegen op tv

Geplaatst op 14 mei 2013 door Marinet

Ik bevind me in de studio van Endemol en wacht. Met 99 andere mensen wacht ik. Op het spel. Tegen de mevrouw naast me zeg ik: “Het voelt alsof ik ga vliegen.” Ze staart me uitdrukkingsloos aan. Ach, de weg naar de horizon begint toch ook met een zenuwslopende wachtrij? En de paspoortcontrole – die hebben wij zojuist gekregen bij de entree, door de dames van de Postcodeloterij. Wij moesten tevens een bankafschrift overhandigen waaruit bleek dat de postcodeloterij daadwerkelijk van onze rekening is afgeschreven. Ik kon mijn vingers bijtijds op de bovenste afschrijving schuiven: termijn aflossing Schuldsanering/tav Bewindvoerder/Haitsma. Was die schuld niet de reden om me aan te melden voor dit zenuwen-spelletje? Ja, volgens mijn kinderen de ultieme kans op geluk, we zouden even een ton winnen via mijn deelname aan 1 tegen 100.
Sommige mensen gaan trouwens moeiteloos langs de strenge controle bij de douane; presentatrice Caroline Tensen passeerde ons zojuist glimlachend met haar chihuahua. Onze bagage is gecheckt: ja, wij hebben een tweede set kleding een tegen 100voor extra opnames meegenomen en wij dragen frisse, heldere kleuren zonder ruitje of streepje. In de wachtruimte nuttigen wij een aangeboden lunch van de maatschappij: prefab sandwiches en krentenbollen gevuld met banketbakkersroom. Enkele medereizigers checken dwangmatig voortdurend hun iPad. Ik vertel dat ik nog wat informatie over Pinksteren heb nagezocht. De heilige geest… uitstorting… Het echtpaar tegenover me begint druk te googlen…
Na de lunch bezoek ik met bonzend hart de toiletten – het kan nog net voordat wij de gate ingaan met onze boarding pass, waarop een stoelnummer vermeld staat: 7. Mijn darmen zijn van slag en ik trek drie keer door. Zodra ik de wc verlaat, kijken enkele wachtende, roodgelipte dames zeer verschrikt naar mij.
Na zeer lange tijd klinkt een vriendelijke mannenstem – onze host – door een microfoon. Vanmiddag zal hij ons, net als een steward, door allerlei praktische obstakels loodsen en ons in nood opvrolijken. Hij legt de gang van zaken uit. Roept namen van mensen die zich moeten melden – God weet waarom. Tenslotte worden wij verzocht ons te scheiden van de supporters; die mogen naar een andere tribune. Wij echter, de kandidaten van 1 tegen 100, wij gaan de donkere, lange sluis door, naar de opnamestudio. Het lijkt een hangar, een megagroot en hemelhoog magazijn, omgeven door zwarte gordijnen. Daarbinnen ligt de illusie, de show, het spel, de tv. Honderden lampjes boven ons hoofd, een sterrenhemel van kansen. Het decor bestaat uit armzalige houten platen, opgeleukt met een likje verf, naast vele flakkerende tl-buizen. Het is bijna de buurtkermis. Ik stel mijn ogen in op het felle licht. Iemand zei laatst: “Marinet, je mag je altijd enigszins beschermen, omdat je van jongs af aan de eigenschap ontwikkelde als een barometer op mensen en ruimten te reageren.”  Niet teveel vibes opvangen dus. Nu is het zaak door de smalle gangpaden achter de desks mijn stoelnummer te vinden, mijn handbagage weg te bergen,  en mijn plek in te nemen – net een vliegtuig. Ik zit pontificaal vooraan op dat nummer 7. Mijn geluksgetal, dacht ik. In ieder geval een mythisch getal dat in bijbelverhalen, sprookjes en mythen vaak op een diepere betekenis duidt. Maar als ik een geluksvogel was, zat ik hier niet. Voilá. Vanaf volgende week zondag ziet u op tv de turbulentie die ik doorstond tijdens mijn rumoerige Vlucht 1-tegen-100. Ik vraag permissie om te landen.

Geplaatst in 36maanden, cultuur | Getagged , , , | 2 Reacties