Op Rotterdam CS botste ik tegen Pierre Bokma op. Hela! Hola! Ha! Hij praatte in zijn gsm. Natuurlijk, onderweg naar de schouwburg, een voorstelling. Ik tikte hem aan, en hij legde zijn hand op de telefoon, met een gebaar van: ‘Ik bel je zo terug.’ Zijn tamelijk verwilderde oogopslag kruiste mijn blik; we peilden elkaar; hij wilde door, en ik wilde nog zoveel. Zoveel zeggen, over zijn ogen. De onheilspellende blikken, de valse tekenen in zijn kop, de unheimische plooien op de verkeerde plekken, misschien werd hij zo geboren, of was het de geschiedenis van verlating en rondzwerven die zijn kop zo toetakelde – enfin, ik vind hem een van de beste acteurs van Nederland, samen met een handvol andere onheilspellende koppen. Dus wat zou ik moeten zeggen. “Drinken we een koffie, voordat je naar de artiesteningang doorloopt?” Ik stuur regelmatig brieven of mails naar kunstenaars die ik hoogacht. Ooit vloog mijn post over de bergen, naar een Zwitserse performer, die ik op tv aan gebouwen zag bungelen. Het maakte me erg gelukkig, voor een paar uur. Zijn filosofie, zijn performances, zijn uitvindingen waren zo onwezenlijk, zo buiten mijn realiteit, dat ik vol tranen toekeek. Dat is soms ook geluk; dat ik iets totaal niet begrijp. Iemands vreemdheid, iemands onheilspellende blikken, iemands desolaatheid. Eén van de uitspraken die ik me herinner van Pierre Bokma, in een interview: “Zodra we de voordeur uit stappen, begint de leugen. We liegen de hele dag, overal, en waarschijnlijk het meest tegen onze geliefden.” Daarna volgde zijn uiteenzetting over kinderen hier en daar, oude liefdes, mislukte relaties, verbroken geschiedenissen. Tja. Het liegen als deel van onze waarheid.  De waarheid, die we door de ogen van kunstenaars leren zien, leren te verdragen; de onmogelijke onaangepastheid, de bizarre plannen, onuitvoerbare projecten, gewelddadige en geweldige voorstellingen, extreme wensen, zoektochten langs het randje. De spiegel die ik via jullie krijg, de muur waarop ik dankzij jullie stuit, de kier naar nieuwe standpunten, de sleutel naar de afgrond. Frustratie, agressie, geweld, seks, lust, leven, duisternis, hebzucht, razernij, moord, verslaving, meer, verlating, afscheid, dood, hel, diepte, platheid, afkeer, weerzin. Theater, kunst, toneel, drama, vele gezichten. Mijn tram zette zich in beweging. Pierre Bokma passeerde. Het raam. Niemand keek op.

leugens van elke dag

Berichtnavigatie


Een gedachte over “leugens van elke dag

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Meld je aan voor nieuwe blogs