poezie-album
Versje van Otto in poezie-album 1973

Het is bijna een jaar geleden.
Ik schuif het voor me uit, naar een datum die beter schikt. Vorig jaar kwam erg ongelegen. Ik had eerst nog zoveel te vieren. Plezier, schoon schip en lei, mijn eigen groene gras, en de grote schoonmaak. Dit onderwerp – jij – rust als een ijsberg in de nacht, doodstil, en ik steven er gestaag op af.
Die ochtend voelt als gisteren, zo gaat dat met gebeurtenissen die de tijd omkeren. Op zaterdag 19 september wandelde ik langs nazomerbloesems, bezorgde een taart bij iemand die twee jaar getrouwd was, en kocht bloemen. Om precies te zijn: een paar takken oranje lantaarntjes. Ik herinner me joelende kinderen, mijn oude sjokkende hond en ik, en dat intense gevoel van septembergeluk.
Tijdens het gerommel in mijn keuken met deegroller en bloem, merkte ik hoe je in me tolde, als een draaikolk die me meezoog; de omgekeerde levensloop, van slot naar start, en slechts één zin herhaalde je in mij: Ik ben hopeloos tekortgeschoten als jouw vader. Op dat moment wist nog niemand van je dood, maar ik wel.
Intuïtie beweegt zich op een ander kanaal.
Diezelfde intuïtie vertelt me dat we nog niet klaar zijn. Tussen jou en mij ligt een hele berg appels waarvan een aantal moet worden geschild. Maar ik kom er nu niet aan toe. Omdat het zich nog niet laat vertellen. Voor een verhaal heb je volgens mij tijdverdichting nodig – en die is er niet.
Bovendien heb ik zin in andere dingen. Ik zit al te vaak met mijn hoofd naar de aarde. Toch noemde iemand me onlangs ‘een spelend, vrij kind’. Dat is een compliment en opeens herinnerde ik me het versje in mijn poezie-album. Je beschreef jezelf als een spelend kind, in dat fraaie boek, gekregen van Ernest, onze gekke kapper; hij maakte dit album met de hand voor mijn 6e verjaardag, met geborduurde kaft en gebonden met naald en draad. Het staat in mijn kast. Boordevol handgeschreven liedjes van lieve volwassenen om me heen. En van jou.

septembergeluk

Berichtnavigatie


5 gedachten over “septembergeluk

  1. Fijn om weer een blog van je te lezen Marinet! En ‘tijdverdichting’ is een mooi woord, ik kende het nog niet. Maar wens het je wel toe, zodra je er aan toe bent.

  2. Dit weer een blog die er voor mij, naast alle mooie dingen die je schrijft, er uit springt. Ik denk omdat het een thema raakt dat ik zo goed ken of aan het leren ben. Tijdverdichting … Tussentijd … Extra tijd … Genadetijd … Wanneer ik dit zo laat doordringen realiseer ik mij dat de rijkdom zit in onze tijd vol te nemen. Zonder haast, met slenteren en misschien ook wel door soms te treuzelen … Meanderen door het leven. Onszelf trage vragen stellen als tegenhanger van quick fixes. Onszelf plotseling terug te vinden op een andere laag, een ander kanaal. Ontroerend om te lezen hoe jij je, in deze blog, Otto eert. En dat … strekt jou tot eer … Want zo werkt dat wanneer we onze ouders eren. Gewoon, omdat onze ouders precies de juiste zijn voor ons. Ondanks alles wat ze wel en niet gedaan hebben. ‘Ja’ zeggen tegen dat wat er is en zo vaste grond krijgen onder onze voeten om door te gaan in het leven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Meld je aan voor nieuwe blogs