taaldier, juf, macrobio-kok
‘Hoe gaat het nu,’ vroeg ik aan mijn zoontje. ‘Goed,’ antwoordde hij. ‘Maar sommige jongens pesten me.’ ‘Het is een nieuwe klas,’ zei ik. ‘Ze moeten aan je wennen. De volgende keer bijt je van je af. Dan kennen ze
Lees verderVeertien jaar geleden baarde ik mijn oudste zoon. De dag ervoor zwalkte ik nog door het park waar twee zwanen in de sloot zweefden. Ze omhelsden elkaar in doodstil ochtendlicht en ik voelde me een indringer. Die nacht werd ik meegesleurd in een
Lees verderEigenlijk was die Jezus toch een sadist. Elk jaar doen alsof-ie weer geboren wordt. Vervolgens ons achterlaten met een megaschuldgevoel – en maar beloven dat het goed komt. Dat hij zal terugkeren: wacht hier op me. Net als dat licht-gehandicapte jongetje van
Lees verderHaar kind werd dood geboren. En niemand wou het. Ik vermoedde al zoiets, zei de een. Snel weer zwanger worden, zei de ander. Ik zag het aan je buik, meldde iemand. Je had niet zoveel olijven moeten eten. Begraaf het maar
Lees verderHet probleem met theater is dat ik theater zie. Ook bij Bonheur. Acteurs spreken teksten uit en kanaliseren op kunstzinnige wijze menselijke drama’s. Saai. Bij Bonheur is Medea een gewone, ietwat verwarde vrouw die gewoon, ietwat verward, haar kinderen ombrengt. Ze
Lees verder