taaldier, juf, macrobio-kok
Gert (zo noem ik hem maar even) en ik delen weinig vertrouwelijkheden, maar wel een wandelpad. En ongeveer dezelfde wandeltijden met de honden. Bijna twee jaar geleden sprak hij mij aan, toen ik liep te joggen. “Jij? Joggen?” Het was
Lees verderMijn jongste zoon heeft het nu ook gelezen. Het vorige stukje, over mijn oudste zoon. Nu wil hij weten hoe dat gaat; een stukje schrijven in een weblog. Dus dat laat ik hem zien, terwijl ik vraag: ‘Waarover wil je
Lees verderSchrijven is de meest onwillige kunstvorm. Een verhaal in wording vertoont nukken, als een kind. Watte? Teken een bloem, laat hem aan de mensen zien en ze zeggen: mooi, zeg, ga zo door. Bouw een huis, nodig mensen uit en
Lees verderIn het volgende nummer van Vizier staat weer een essay van me. Over de vraag in hoeverre je een fobie met je kind deelt. Of niet. Ik heb geen fobie. Maar ik had er jaren geleden wel één. Was niet
Lees verderWaarom zeggen mensen dingen tegen elkaar. In de meeste gevallen om te imponeren, dus: te overleven. Zelf kan ik ook het beste mijn kop houden, want het komt er meestal te bot uit. Ik ben een boerendochter, en mis de beschaving om
Lees verder