taaldier, juf, macrobio-kok
Ik heb het schrijven – van zeer privé tot gepubliceerd in magazine – altijd beschouwd als een poging tot iets van kunst. Met haviksogen kijken naar mensen en gebeurtenissen. Geen jolige berichtjes over een gezellige fuif of schattige familie. Nee,
Lees verder
In vergeten uren kruip ik weg in Ik kom terug, van Adriaan van Dis. Een vlijmscherp eerbetoon – of literair graf – voor zijn moeder. Ik hou van zijn schrijfstijl en van zijn manier van: pijn aanraken. Hij spaart de
Lees verder
Brievenpost, dat is nostalgie van lang geleden, uit de tijd dat mensen elkaar nog opbelden. Dat ging via een toestel aan de muur, in een zijkamer; zo’n apparaat had een draaischijf met negen cijfers op een rond kartonnetje. Het geluid
Lees verder
Ik piep er even tussenuit. Via via kreeg ik de uitnodiging om te schrijven op een bootje in België. Ik neem een paar boeken, pen en papier, en blikjes soep mee. Ook reist de vraag mee van een vriendin, de
Lees verder
De schoonvader die al heel lang dood is, vertelde ooit dat in de loop van WOII alle bomen uit het hart van Rotterdam verdwenen. Hij werkte als kellner in het grand café aan het Weena en serveerde Duitsers koffie en
Lees verder