taaldier, juf, macrobio-kok
Op de basisschool schreef de juf in mijn rapport: ze is het bloemetje van de klas. Toen ik haar decennia later tegenkwam op een vakantie, herhaalde ze, omdat ik blijkbaar vol ongeloof keek: ‘Echt, je straalde altijd.’ Wat was ik
Lees verder
Soms vind ik tijdens wandelingen met de hond verloren voorwerpen. Ik neem weleens iets mee naar huis. Geen bierdoppen of lege blikjes. Het moeten kleine dingen zijn. Klein, achteloos, en intrigerend: een kinderslofje, of een plastic speeltje. Piepkleine babyschoentjes die
Lees verderSinds mijn afstuderen werkte ik vrijwel altijd in het onderwijs, en sinds ik een pen kon hanteren, bedenk ik verhalen. Twee behoorlijk verschillende gebieden. Dit leek weleens een spagaat, maar tegenwoordig zijn het twee universums die ik gescheiden kan houden. In mijn
Lees verder
Nog ruim 100 dagen. Raar idee. De dagen tikken weg. Bijna vier jaar moest ik achter financiële tralies. Door het openbare stof. Iedereen vond er iets van. Me zus of me zo, me dit en me dat. Zo gaat dat
Lees verder
Rottende bladeren kleuren de paden waar ik wandel diep geel, rood en bruin. Wat een herfst. Het lullige van de dood is dat de wereld zich de volgende dag weer aandient; besluiten nemen, dingen regelen, je werkweek voltooien. Wie treuren
Lees verder