taaldier, juf, macrobio-kok
Lang voor mijn geboorte, toen mijn moeder een klein meisje was, kreeg mijn oma elektroshocktherapie. Kleine beslissingen, grote gevolgen. Ik herinner me vooral haar knipperende ogen; ze zat in een tuinstoel in de schaduw, met de glimlach van een buiksprekerpop: een
Lees verderKrom loop ik vandaag van een of andere pijn, die ik, paracetamollen verslindend, niet herken Als je me maar niet ziet onder de witte kastanjekaarsenhaag Ik zou de pijn voorbij kunnen rennen, zoals de anderen mijn haren borstelen naar een gloed mijn schoenen poetsen
Lees verderNu wordt het lente. Het is in de strepen licht die als slingers boven de daken hangen. Het is in de grond, die zich woelt als een slapend kind. Ik ga met slome stappen de winter uit, weer naar je
Lees verderToen alles nog doorschijnend was, als een allereerste dag. Toen de namen nog verdeeld moesten worden. Toen de ochtend als een zwart kleed bij mijn voeten lag. Toen de mist mijn ogen bevroor, toen auto’s over elkaar kropen. Toen leek het of ik
Lees verderIk ging als een jarige naar het vogelhuis, naar Kaj, we spraken over de juiste keuze op het juiste uur. We keken elkaar aan, en heimwee joeg ons weer uiteen. De heimwee naar de tijd, die verging als een schip. Heimwee naar de
Lees verder