one more night

Weer zit ik op het puntje van mijn stoel bij de dood. Misschien had ik een beroep in die sector moeten kiezen. Dode mensen verzorgen. Opbaren. Toezingen. Gedichten over hen schrijven. Hun vertellen dat niets is wat het lijkt. Dat de goede tijden

Lees verder

De haast van de lente

Moest in Utrecht zijn. Bij een ouderwetse snackbar, uitgebaat door een Chinees echtpaar, dronk ik koffie. Beschaamd vroeg ik of ik naar de wc mocht. Lichte paniek in de tent: zij stelden hun privétoilet ter beschikking. Mevrouw wees me de

Lees verder

het pakket

Op maandag 14 september stelde mijn vader mij de laatste vraag. Het was zo’n nazomerochtend waarop kinderen joelend het nieuwe schoolseizoen binnenrijden, terwijl zonlicht als een strijkstok langs de bomen scheert, en jonge spinnetjes hun trampoline-webben boven de struiken spannen.

Lees verder