taaldier, juf, macrobio-kok
We hielden ons soms uitsluitend bezig met zwetsen, in het vogelhuis. Het uitbrengen van dure woorden. Dat is een leuk spelletje. Een mens kan alles beweren via de taal. Maar gewoonlijk wordt daarmee erg weinig overgedragen, vond Kaj. Toch was
Lees verderZe dachten waarschijnlijk dat ik Kaj niet meer zag. Dat ik in een soort absolute vereenzaming leefde. Ik deed geen pogingen om hun beeld over mij te ontkrachten. Ik was het gewend. Ze hadden altijd zoveel over me gedacht, gevonden
Lees verderIk opende het vakje met de blaadjes; klaprozenblaadjes. Als zijden waaiers lagen ze, netjes gedroogd, op de bodem. Ontelbare nerfjes en een inktzwarte kern. Zoals ik. Maar toen herinnerde ik me de woorden van Kaj, ’s middags, onder de nok van
Lees verder‘Maar,’ zei Kaj. ‘Waar we een ander nooit mee tekort doen, is aandacht.’ Hij tuurde door de verrekijker en noteerde drie streepjes. De rest: de kadootjes, de spullen… dat noemde hij: het verlangen, naar de aandacht. Hij zuchtte. ‘Nu. Wat betreft jouw
Lees verderKaj vroeg wat er gebeurt, omdat ik wegkroop, in het laken, in het vogelhuis. Maar ik wist het niet. Dus ik lag in zijn armen, vast, en staarde naar het dak van hout, voorbij zijn fluistergezicht. Wat gebeurt er. Eigenlijk: niets.
Lees verder